Навіны
Сту 15, 2020

У 2019 годзе да спецыялістаў ўстановы паступалі ...

Навіны
Лют 19, 2019

У 2018 годзе да спецыялістаў ўстановы паступалі ...

Навіны
Сту 25, 2018

Прапануем справаздачу аб працы, праведзенай нашай ...

Навіны
Кра 06, 2019

Святочны настрой, радасць ад творчасці, душэўны ...

Навіны
Май 17, 2019

22 мая адбудзецца дабрачынны інклюзіўны ...

Навіны
Лют 24, 2021

20 лютага ў President Hotel адбыўся дабрачынны ...

Навіны
Сак 29, 2018

У рамках праекта «Узаемадзеянне» у сакавіку 2018 ...

Навіны
Сне 24, 2020

23 снежня ва ўтульнай творчай атмасферы прайшоў ...

Навіны
Вер 15, 2021

14 верасня пры арганізацыі ўстановы «Лёс і ...

Навіны
Ліс 25, 2018

Пад такой назвай 14-15 лістапада 2018 гада ў ...

Гісторыя шчаслівай сям'і

Дзень сям'і 2020. Сям'я Коршун.

Гісторыя шчаслівай сям'і

Рэйтынг: 5 / 5

Зорка актыўнаЗорка актыўнаЗорка актыўнаЗорка актыўнаЗорка актыўна
 

Сёння Міжнародны дзень сям'і. Сям'я закліканая быць крыніцай клопату, павагі, любові. З сям'і пачынаецца жыццё чалавека, у сям'і фармуецца яго асоба. Нягледзячы на тое, што ў сучасным свеце існуе праблема росту няпоўных сем'яў, вялікая колькасць разводаў, адмова ад нараджэння дзяцей, побач з намі жыве нямала шчаслівых сем'яў, якія выклікаюць захапленне і могуць паслужыць узорам для іншых.

Адна такая дружная і выдатная сям'я жыве побач са мной. Гэта сям'я Коршун. Маладую прыгажуню маму клічуць Воля, а тату Саша.

Распавядзіце пра сваю сям'ю. Колькі ў вас дзяцей? Каму колькі гадоў?

Распавядае Воля:

- Я сама з Магілёва, у Мінск прыехала для атрымання вышэйшай адукацыі, дзе і пазнаёмілася са сваім мужам. Нашай сям'і ў гэтым годзе спаўняецца 12 гадоў. У нас трое дзяцей.

Старэйшая дачка - Ангеліна. Ёй 10 гадоў. Вучыцца ў 5 класе, паралельна вучыцца ў харэаграфічнай школе. Агульнаадукацыйная школа супрацоўнічае з харэаграфічнай, таму ў яе класе ўсе танцоры.

Сярэдняе дзіця - сын. Завуць яго Арцём. Ён ходзіць у сад. Яму 5 гадоў.

Малодшая дачка нарадзілася ў красавіку мінулага года. Назвалі Амелія. Зараз я знаходжуся ў адпачынку па доглядзе за дзіцем.

Як вы адважыліся на траіх дзяцей? Гэта так складана забяспечыць іх усім неабходным. Якія былі цяжкасці і як справіліся з гэтым?

- Першапачаткова мы вырашылі, што ў нас будзе двое дзетак. Адразу пасля вяселля я зацяжарыла першым дзіцём. Праз пяць гадоў запланавалі другога. Трэцім дзіця я зацяжарыла зноў праз пяць гадоў, але не запланавана і мы вырашылі, што гэта дадзена нам звыш. Ёсць некаторыя абставіны, у якія я веру. Было не страшна, таму што я сама з шматдзетнай сям'і. У мяне ёсць два старэйшыя браты.

Былі некаторыя складанасці з цяжарнасцямі: з усімі трыма, прыйшлося паляжаць у шпіталі на захаванні. Першыя роды працякалі з ускладненнямі, але мы верылі толькі ва ўсе лепшае, што з намі і адбылося.

Так, ва ўсіх дзяцей свае ўзроставыя патрэбы, але цяпер нас гэта не палохае, з гэтым мы спраўляемся. Цяжкасці ўзнікаюць і з-за эпідэміялагічнай сітуацыі ў свеце: сяджу з дзецьмі дома, а муж працуе. Праўда, крыху палохае будучыня, таму што ўсіх трэба вывучыць у вышэйшых установах.

Якія былі чаканні ад жыцця з трыма дзецьмі і ці супалі яны з рэальнасцю?

- Дзеці - гэта наша радасць! Муж радаваўся нараджэнню трэцяга дзіцяці, напэўна, больш, чым першага. Чакалі, што будзе вельмі складана, бо адна ходзіць у школу, другі - у садок, а муж пастаянна на працы. Садок далёка, прыходзілася самой ездзіць забіраць сына, але ў той жа час гэта шпацыр на свежым паветры і гэта плюс.

Старэйшыя дапамагаюць у даглядзе за малодшанькай, гуляюць з ёй, могуць яе пакарміць. Таму пакуль усё лёгка. Мае бацькі таксама дапамагаюць, даюць нам з мужам час прагуляцца ўдваіх, пабыць сам-насам. Нашы хваляванні аб магчымых цяжкасцях не спраўдзіліся.

Распавядзіце аб якім-небудзь пацешным выпадку, які адбыўся ў вашай сям'і.

- Пацешных гісторый шмат, ўсіх і не ўзгадаць, некаторыя забываюцца, пакідаючы проста цёплыя ўспаміны. Быў выпадак, калі мы адзначалі дзень нараджэння майго таты, юбілей. Усе сядзелі за сталом, Арцём мірна спаў у ложку (на той момант яму было два тыдні), Ангеліна гуляла з цацкамі. І раптам яна знікла з поля зроку. Пайшлі яе шукаць. Як аказалася, Цёма ўжо прачнуўся, а Ангеліна ўбачыла гэта, так як часта заглядвала ў пакой паглядзець на браціка і вырашыла перакласці яго ў дзіцячы шэзлонг. Калі мы зайшлі ў пакой, Ангеліна ўжо замацоўвала Арцёма, які ляжаў у шэзлонгу. На пытанне: «Ангеліна, навошта ты яго дастала з ложачка, ты ж маленькая яшчэ (5 гадоў), а ён для цябе цяжкі?», яна адказала: «Я падумала, што яму там сумна».

Малодшая цяпер таксама аджыгае. У нас дзве коткі, адна з іх жыве амаль з нараджэння Ангеліны, але ніхто з старэйшых ў міску з кацінай ежай не лез. А Амелію так і цягне! Як у показцы: «калі трэцяе дзіця лезе ў ежу ката, то гэта праблема ката». У яе як быццам штодзённы рытуал - памачыць рукі ў каціным пітве, адабраць у іх ежу. Узяць у рукі яе паспявае, таму што хуткая, але вось у рот не, бо адбіраем. Увогуле, весела з трыма, толькі ведай, чым іх заняць.

Якую параду можаце даць парам, якія хочуць мець шмат дзяцей, але сумняваюцца?

- Дзеці - гэта, несумненна, шчасце! Парада мая такая, калі вы верыце ў свае сілы і вы гатовыя нарадзіць, выхаваць і забяспечыць сваіх дзетак, то, вядома ж, нараджайце. Ад вас ім патрэбна любоў, ласка і клопат, а наўзамен яны падораць вам радасць і шчасце!

І яшчэ хачу дадаць, што ў Воліных таты і мамы таксама трое дзяцей - Воля і два браты. У аднаго брата двое дзяцей, у іншага трое. Увогуле, у бабулі з дзядулем 8 унукаў. Вось такая вялікая, паспяховая і цудоўная сям'я!

Гутарыла Аксана Семянюк

Лагатып сайта

+375 29 611-57-03

Гэты адрас электроннай пошты абаронены ад спам-ботаў. У вас павінен быць уключаны JavaScript для прагляду.

Please publish modules in offcanvas position.